Zevenentwintig jaar jeugdhulpverlening. Zevenentwintig jaar waarin cliënten, ouders en collega’s grepen naar spreekwoorden, gezegden en net iets te snelle uitdrukkingen. En als die er een beetje vandoor gingen ving ik ze en noteerde ik ze in een schriftje. Want wie in de hulpverlening werkt, weet: taal doet zijn best. En soms glijdt ze uit. Het bijzondere is dat je vaak meteen snapt wat er bedoeld wordt, ook al staat het er eigenlijk niet. En soms is de uitgegleden versie zelfs scherper dan het origineel. Uit een verzameling van ruim 500 van deze taalmissertjes koos ik de 150 grappigste. Ik noteerde ze niet om mensen uit te lachen, maar de humor ervan ontging me zeker niet. En na 27 jaar leek het me tijd om ze te delen.