Voor de buitenwereld was hij charmant, thuis regeerde 'de Wolf'. Als zesjarig meisje leert Bibi te ademen als een standbeeld en te zwijgen. Haar stilte is het ruilmiddel voor de veiligheid van haar moeder. Zelfs als ze de Wolf ontvlucht via de jeugdzorg en een eenzame studio in Antwerpen, reist de angst met haar mee. Pas bij 'de Leeuw' barst het ijs. Maar trauma wijkt niet zonder strijd. Als ze op haar negentiende moeder wordt, begint een nieuwe strijd tegen de diepe sporen in haar fysiologie. De stilte die ik droeg is een rauw en hoopvol verhaal over intergenerationele heling. Het laat zien dat littekens geen tekens van schaamte zijn, maar bewijzen van moed. Een must-read voor iedereen die wil begrijpen hoe diep trauma snijdt, en hoe liefde de architectuur van de angst kan herschrijven.